Powiedzmy, że crossover Harry’ego Pottera z Fullmetal Alchemist, dzieje się głównie w Potterverse (umowna nazwa świata z HP), czas trwania: tak jakby lekko alternatywny pierwszy tom HP, a z FMA na krótko przed Liorem. Tak jakby. Plus OC, ale nie bójcie się, nie będzie paringu OCxJakaś postać. Nie zrobiłabym tego nikomu. Sieczka mózgowa, nie mogłam się zdecydować, czy to ma wysysać dusze czy mózgi. Przepraszam za wszechobecny chaos, taki jest już mój styl i charakter. Bo tak naprawdę pewnie wyjdzie mi zbiór krótkich lub nie aż tak krótkich gagów i scenek, które, jak wyżej: będą wysysały albo mózgi, albo dusze.
To jest chore gówno
______________________________________________________________________________
– No to jak Stalowy? Tylko pamiętaj, że mam gdzieś twoją odpowiedź…
Przecież to wszystko będzie bardzo proste, spędzą tam trochę czasu szukając informacji o Kamieniu Filozoficznym, a jeśli go znajdą zwróci bratu ciało… No tak, tylko że oni są tymi, jak to się nazywa? Mugolami? Tak, to chyba to…
Co za kretyn wymyślił tę nazwę?
***
– Nie przejmujcie się… Nic mi się nie będzie… – brzmiała tak, jakby mówiła dzieciom, że wróci bezpiecznie z kilkudniowego wyjazdu, rzeczywistość była jednak zupełnie inna.
Szła na śmierć. Skazana w zasadzie przez nic, po prostu uratowała ich wszystkich, niewinnych...
Winnych
Jak widać
Uśmiechnęła się ostatni raz do swoich przyjaciół. Tak ludzie to nazywają?
Strzał
Żyli krótko i nieszczęśliwie
***
– Wygląda na to, że będziemy tam uczyli transmutacji… I wygląda na to, że od teraz jesteś moim synem… Przynajmniej według fałszywych papierów. Gdyby to była prawda, musiałbym cię ,,zrobić” w wieku czternastu lat… Ciekawe z kim… – Ed chyba wolał o tym nie myśleć
– Byłbyś beznadziejnym ojcem… – odpowiedział Stalowy
– Wiem.
***
– Ukrywasz coś przede mną, prawda? Hej, nie bądź taki… – a ty nie bądź taki naiwny – powtarzał sobie przez cały czas
Narkotyki
Broń
Tak, na pewno...
Jak patetycznie
Prawdziwy przyjaciel dźgnie cię nożem od przodu
***
To duchy, prawda? Nie, nie, dlaczego?
***
I strzelił.
***
– …Profesor McGonagall musiała się niestety udać na roczny urlop dla podratowania zdrowia, więc w tym roku transmutacji będą uczyć profesor Roy Mustang oraz jego syn Edward – gdy Dumbledore to powiedział, w Wielkiej Sali zapanował chaos. Można było wyłapać jedynie fragmenty zdań, ale były one bardzo wymowne: ,,Dwóch?”, ,,McGonagall?”, ,,Ona jest nieśmiertelnym potworem, to niemożliwe”, ,,On jest młodszy ode mnie!” i ,,Synek? Chyba córka…” to tylko niektóre z wyróżniających się wypowiedzi…
Ale jednak pewna Ślizgonka zachowywała powagę. Aż zbytnią. Aczkolwiek nie do końca. W pewnym momencie wyrwało jej się ciche:
– O cholera, tego nie przewidziałam… Stalowy… Jak to możliwe? – w jej świecie wszystko jest możliwe
– Wariatka… – dlaczego Lydia powiedziała jej to w twarz? Czy to dlatego, że Megan była inna? Jakaś dziwna? Może brzydka? Cóż, miała długie, ciemne włosy, również ciemne oczy, podkrążone od małej ilości snu… Tak, wyglądała jak trup. Może i była inna… Była. Pojebana zboczona szlama, samozwańcza artystka, dziwne dziecko aspirujące do bycia drugą Trelawney, a przynajmniej tak możnaby pomyśleć patrząc na jej wygląd i zachowanie w niektórych momentach… Ludzie już tacy są, zwracają uwagę tylko na te negatywne rzeczy, one się po prostu bardziej rzucają w oczy…
Tak, na pewno… W gruncie rzeczy ci wszyscy ludzie mają rację… Zwariować można przez to wszystko. Terapii miała w życiu więcej niż niejeden ,,chory pojeb", jednak nadal wszyscy dorośli mówią, że kontakty z rówieśnikami sprawiają jej trudność. To jest jednak tak zwane Pierdolenie O Szopenie, ona po prostu ,,nie umie w rzeczywistość”.
Zaczęło się…
– Abbott, Hanna! – dziewczynka trafiła do Hufflepuffu – Bones, Susan! Boot, Terry! – wszystko było okay i w ogóle, no powiedzmy. Tak naprawdę wcale nie było. Jeszcze kilkanaście osób, wśród nich oczywiście sławny i legendarny Harry Potter…
Znowu. Kolejne odstępstwa od historii, którą znała… Jej marzeniem było doświadczyć czegoś niezwykłego, trwale uciec od rzeczywistości. Przynajmniej jej. Nie jej.
Nonsens. Prawda?
Było nie było, już nigdy nie będzie tak jak kiedyś, ale jakoś przetrwa. Gdyby wybuchła bomba jądrowa, ludzi by wybiło, a zostałyby tylko karaluchy i ona. Jednak obecnie zastanawiała się, jaki ma wpływ na te zmiany.
– Elric, Edward!
Zmieńmy sens opowieści, zabijmy człowieka, spalmy miasto, zniszczmy przyszłość… Była pewna, że tak to się skończy. Tylko nie do Slytherinu, nie do Slytherinu...
– Jesteś bardzo inteligentny, to prawda… – z Tiary Przydziału dochodził cichy głos – odważny, lojalny… Ale jesteś niezwykle ambitny, masz konkretny cel, do którego dążysz… SLYTHERIN!
O kurde… Więc jednak absolutny rozpierdol…
Elric usiadł przy stole Ślizgonów. Ceremonia przydziału jeszcze trwała, wszyscy byli skupieni na zgadywaniu, gdzie trafi kolejna osoba. Sprawdźmy coś… – pomyślała i cicho parsknęła śmiechem
– Stalowy, jak tam matka? – wiedziała, że robi coś bardzo złego, ale mimo wszystko starała się zachować powagę
– Musiałaś mnie z kimś pomylić… – nie wykręcisz się, fangirl wie lepiej
– Nie musiałam. Pokaż prawą rękę. Jeśli tego nie zrobisz, to znaczy, że coś ukrywasz. A jeśli tak, to punkt dla mnie… – nie zareagował jakoś specjalnie dziwnie – no właśnie. Może kiedy indziej.
– Skąd wiedziałaś? – spytał Ed
– Bardzo dziwna i długa historia, jej puenta to to, że nie istniejesz, co sprowadza się do tego,
że ja nie istnieję… Śmierć i te sprawy. Uwierz mi, nie chcesz tego słyszeć.
Nie odpowiedział.
– A tak w ogóle, robisz tu za nauczyciela transmutacji, po cholerę zrobili ci ceremonię przydziału?
– Ja też nie wiem, chociaż w sumie to Roy powiedział, że powinienem spędzać więcej czasu z normalnymi ludźmi i chyba o to mu chodziło…
– Znam ten ból chyba nawet za bardzo. Ale w moim przypadku to ma inne podłoże. Ty przynajmniej potrafisz rozmawiać z ludźmi, mimo faktu, iż często nie potrafisz. Wiem, to nie ma sensu. Ciebie przynajmniej nie uważają za kompletnego wariata i debila.
Nie odpowiedział.
Nagle z drugiego końca sali usłyszeli Dumbledore’a:
– E-hym… jeszcze tylko kilka słów. Mam nadzieję, że wszyscy się najedli i napili. Chciałbym wam przekazać kilka uwag wstępnych. Pierwszoroczniacy niech zapamiętają, że nikomu nie wolno wychodzić do lasu, który leży na skraju terenu szkoły, Dobrze by było, żeby pamiętało o tym również kilku starszych uczniów.
Migocące oczy Dumbledore’a zwróciły się w stronę rudych bliźniaków.
– Pan Filch poprosił mnie też, żebym wam przypomniał, że między lekcjami, na korytarzach, nie wolno używać żadnych czarów. Próby do quidditcha rozpoczną się w drugim tygodniu semestru. Każdy, kto jest zainteresowany grą w barwach swojego domu, powinien zgłosić się do pani Hooch. I ostatnia uwaga. Muszę was poinformować, że w tym roku wstęp na korytarz na trzecim piętrze, ten po prawej stronie, jest zabroniony. Dla wszystkich, o ile nie chcą umrzeć w straszliwych mękach.[i]
– No, to jest coś dla ciebie… – powiedziała i uśmiechnęła się na widok głupiej miny Edwarda – dobrze wiesz, że to prawda – Mustang miał rację, w tych oczach krył się najprawdziwszy ogień. Ogień, złoto, smutek oraz nadzieja.
***
Jesteś zbyt słaba. Choroba pożera cię od środka. Dlaczego jeszcze się nie poddajesz? Przecież i tak zdechniesz. Prawda?
Nie pomyślałam o tym.
Piętnaście minut później nastąpiła śmierć mózgu.
***
Gdyby tylko on wiedział, z czego składa się to czerwone cholerstwo…
Eeee tam, tak jest zabawniej.
Weszła do Pokoju Wspólnego Ślizgonów i usiadła na kanapie, po czym zaczęła się zastanawiać, co w końcu zrobi z faktem, że zna – przynajmniej w pewnym stopniu – przyszłość dwójki alchemików. Czy będzie chciała się pobawić w cholernego władcę marionetek? Czy może zostawi ten fakt w spokoju i skupi się biernym obserwowaniu tej chorej sytuacji? – myślała i myślała, w końcu wymyśliła – A jest trzecia opcja? Hmm… jak nie ma, to ja sobie ją sama stworzę. Zaśmiała się. Będą się mnie bać! Ha! Ale… będą się mnie bać…
***
Dlaczego to robisz? Odpowiedz mi Diano. Nienawidzisz zabijania. Chociaż muszę przyznać ci rację, masz bardzo silne poczucie sprawiedliwości… Tak jakby.
Większe dobro, mniejsze zło, tak?
Jesteś pewna?
***
– Okay klaso, niech podniosą rękę wszyscy ci, którzy myślą, że wiedzą, co to jest transmutacja – powiedział Stalowy – Hermiona, tak?
– Chciałam tylko się zapytać, dlaczego aż dwóch nauczycieli? I czemu pan Edward–przepraszam, Ed… to pan to tak z przyzwyczajenia, jest w sumie niewiele starszy od nas? – nie twój zasrany interes… – skomentował w myślach Stalowy
– On jest młodym geniuszem, umie dużo więcej ode mnie, a to jest dosyć duży sukces… – oznajmił z głupawym uśmiechem na ustach Roy – przez kilka pierwszych lekcji będziemy oceniać wasz talent oraz potencjał. Ci, którzy cokolwiek zrozumieją, będą chodzić na grupę dla zaawansowanych, czyli będzie ich uczyć Ed. Ja zaś zajmę się kretynami…
***
Powód? Tak po prostu. Bo to lubił. Zapach krwi…
***
Megan miała dziwny pomysł. Tak dowie się wszystkiego. I tak nikt nie bierze jej na serio… załatwi to… Już prawie otworzyła drzwi gabinetu nauczyciela (nauczycieli?) transmutacji, ale usłyszała podejrzane jęki… Może i była ,,lekko” zboczona, ale no… powiedzmy, że to, co wymyśliła było genialne (nie było).
– ROYEK! MAM DAĆ CI NAGRODĘ ,,PRZELECIAŁEM CZTERNASTOLATKA”? – krzyknęła i otworzyła drzwi. Byli bardzo zdezorientowani. Nie wiedziała dlaczego, ale byli.
– CO? Nie, a na pewno nie teraz. Jak widzisz, mamy tu mały problem… – powiedział Mustang. Jakież było jej zdziwienie, gdy niedaleko komody zauważyła… to, co tak jęczało… martwą, wskrzeszoną (jak im to wyszło to wszyscy wiemy, no ale…) Trishę Elric, która potem zmieniła się w dobrze znaną nam zbroję, z której wyszedł Al... Wyglądał jak w dniu, w którym to wszystko się zaczęło. Chłopiec, ku jej zaskoczeniu, odezwał się:
– Zobaczymy się w Piekle, braciszku… – hej, to bogin, a przecież one nie gadają… chyba – pomyślała
Jego ciało gniło. Dlaczego...? – zastanawiała się. Nie dlaczego ono gnije, tylko dlaczego to wszystko jest takie pojebane. Nagle to coś znów się zmieniło. Było homunkulusem Envym. Miało zgniłozielone ciało oraz długie czarne włosy, z jego tułowia wystawały różne postacie...
Jak brzmiało to zaklęcie? – próbowała sobie przypomnieć.
– Riddikulus – Ed rzucił zaklęcie na coś za meblami. No dzięki. Wiem, że jestem idiotką, ale to nie ja eksperymentuję z potworami żeby poradzić sobie z popieprzoną przeszłością, błędami i problemami egzystencjonalnymi… radzę sobie z tym inaczej – nie radzę… – pomyślała
O nie. Zauważyło mnie. To się znowu zmienia. Mój bogin… Nie. Proszę.
W potworze z szuflady zobaczyła… siebie. Co? Długie rudobrązowe włosy upięte z tyłu głowy, blada skóra, oczy, w których, jak mówił ktoś, odbijała się jej cała osobowość. Przerażone… w sumie wszystkim, podkrążone przez bezsenność, która z kolei spowodowana jest myśleniem o problemach egzystencjonalnych, jej oczy były jak dwa węgielki, jednak… niby podobne, ale z diamentami nie miały nic wspólnego.
Odbicie uśmiechnęło się. Ta mina jednak bardziej przypominała Jokera z Batmana niż słodką, miłą, niewinną, w upiór upór optymistyczną dziewczynkę. Bogin zaczął się śmiać. Teraz wiesz, czego tak naprawdę się boisz… Zabawne, prawda? Ha! Nie, to tragiczne – odezwał się głos w jej głowie.
Spierdalaj – pomyślała. Usłyszała tylko krótką odpowiedź:
Nie pozbędziesz się mnie. Przecież jestem tobą.
Proszę, odejdź. Odejdź, odejdź, odejdź, odejdź.
Idź sobie...
Przestań.
Obie Megan się zaśmiały.
– Riddikulus – udało się jej to zrobić... wreszcie... z wszystkich otworów w ciele bogina zaczęła wypływać krew. Przecież to bardzo zabawne… – pomyślała. Tak czy inaczej, przezwyciężyła strach. Na chwilę. Jeszcze tylko pozostało jej się zabić i wreszcie pozbędzie się wszystkich problemów. Nie byłaby w stanie tego zrobić. Na pewno. Jest ku temu prosty powód. Nie jest wystarczająco odważna. Przynajmniej ona.
– Co się właśnie stało? Przecież bogin powinien zmienić się w… – nie dokończył, ponieważ Megan mu przerwała:
– Cichaj. Nie ważne… zajebiście ważne, ale może skupmy się na czymś innym – przyjrzała mu się – wiesz, po co tu przyszłam? Wiesz. Ale teraz pogadajmy o czymś innym. Właśnie… – zmarszczyła brwi w swój charakterystyczny sposób – jej twarz przypominała jedną z emotikonek – tą straszną… – Roy, ty tu tak po prostu stoisz i się wpatrujesz w to wszystko… Przejdźmy do sedna. Jesteś pewien, że jednak nie chcesz tej nagrody? – wiedziała, że to była ich wielka pomyłka. Riza i Winry nie mogą się dowiedzieć… tak… to dobrze, że Megan nie wiedziała, co to miłość. Tylko teoretycznie wiedziała. To przez uczucie, że to wszystko jest tak naprawdę jednym wielkim oszustwem, że ludzie nie są tacy mili jak mogłoby się wydawać… Cóż, po części to prawda.
Ale i tak się ich spytała. Impulsywna introwertyczka… powodzenia w życiu. Tak…
– Co? – spytał zdezorientowany. Prawdopodobnie w tym momencie zastanawiał się, jak odpowiedzieć, ale dał sobie z tym spokój.
– Co, jak gdzie, kiedy… Tak. Żadne co, tylko kac. Wnioskuję, że nie za bardzo cieszycie się z tego, co zrobiliście… – kolejna dziwna mina…
– Jesteś dzieckiem, nie powinnaś myśleć o takich rzeczach – no proszę, postęp, zaczął już bawić się w ironię…
– On jest niższy i niewiele starszy ode mnie. Hagane, nawet nie próbuj się wkurzać. Nie pomoże ci to… – Edward chyba zdał sobie sprawę z tego, że to prawda… Teraz oprócz wyrzutów sumienia dręczył go również dylemat, czy się wkurzyć z tego powodu, czy nie.
– Masz jaja… – syknął Elric
– A ty za to nie masz – Płomienny zadecyduje o tym, kto ma rację… sic! – dobra, teraz już mogę przejść do innych rzeczy, tych mniej ważnych – zaśmiała się cicho –Słuchaj krewetko, ja na twoim miejscu odpuściłabym szukanie Kamienia Filozoficznego, ale to nic nie da. I tak naruszyliście już od cholery kanonów. I to poważnie…
***
Dziwne coś. Ciągle jej to powtarzali. Tak. Już nie można mieć pasji? Od kiedy?
– Ty i te twoje komiksy. Zajęłabyś się czymś pożytecznym… – nie umiała. Była zbyt słaba. Zbyt dziwna. Tak, chciałoby się.
Uratowała ją fikcja, ale nie wytrzymała rzeczywistości.
Najlepsze miejsce na powieszenie się to środek szkolnego korytarza.
Przynajmniej kogoś to poruszy.
Zajmij się swoimi sprawami.
***
– To pytanie jest strasznie głupie, ale… czym ty do cholery jesteś? – hej, nie tak prędko panie Elric… to naprawdę długa historia… no może nie tak długa, ale dziwna…
– Nie twój zasrany biznes. Jestem homunkulusem… – zaskoczenie w ich oczach było takie słodkie, aż jej się zrobiło niedobrze… – Nie jestem, ale to było zabawne. Wiem, że nie było. Ja tak jakby nie żyję… – widziała to gówniane zdziwienie. Prosiła się o to. Ha. Bardzo zabawne – Umierałam już wiele razy i za każdym razem później budziłam się jako kolejna osoba… Dosyć szybko zapominam o tym, co było wcześniej… Zatrzymuję w głowie głównie fikcję. Dużo fikcji. Ona mi pomaga. Taka jakby… terapia. Obecnie pamiętam Megan oraz kilka wcieleń wstecz. Tak… Megan, Eva, Craig, Diana, Vee, Hayden, Andrew, Anna… Tak mniej-więcej jest… Ale ze mnie bardzo fajna, ciekawa i interesująca osoba, prawda? – żaden z nich nie odpowiedział
***
ODBIJAM NIE TWĄ TWARZ ALE TWEGO SERCA PRAGNIENIA
To jest takie patetyczne, że aż chce mi się płakać.
– Proszę. Kazałeś, to cię tu zaprowadziłam… Co widzisz? – wiem, kogo widzisz
A ona nie miała nawet odbicia.
***
Kamień został zniszczony. Wszystko przepadło.
***
Magia… Wszystko przepadło. Zabita przez jakiegoś bezimiennego Śmierciożercę… Tak naprawdę był to jeden z jej przyjaciół z Domu Węża… Ci przeklęci Ślizgoni… Powtarzajcie stereotypy, no dalej! Ale one jednak nie wzięły się znikąd… Nie każdy taki był. Ale większość.
Wszystko przepadło.
_______________________________________________________________
Koniec końców. Świata. Leci asteroida, bum. No, koniec tego dobrego złego.
![]() |
Macie obrazek, bo tak, bo jest ładny, bo ona w sumie troszkę wygląda jak Megan, z twarzy idealna... |
__________________________________________________________
[i] Autorka tego fanfika chce (a raczej powinna) tutaj zaznaczyć, że fragment od ,,E-hym” do gwiazdki pochodzi prosto z pierwszej części Harry’ego w tłumaczeniu oczywiście Andrzeja Polkowskiego i nie należy do mnie czy coś (nic z tego nie należy do mnie, może oprócz Megan, jebać prawa autorskie). Napisałam to tylko dlatego, ponieważ zobaczyłam takie wyjaśnienia w kilku fanfikach na fanfiction.net, Wattpadzie i archiveofourown.org (AO3).
No żarli się o to to dla pewności, bezpieczeństwa czy coś napisałam… (sumienie? Nie - związane, w szafie, służy jako bogin… )
JESTEEEEEEEEM DZIKAAAAA!!!!!!1!!!!1111!!!ONEjedynkaeins!!!1 Trudno mi jest zachować powagę w takich momentach
Chodzi Edward koło drogi nie ma ręki ani nogi hyhyhy Przepraszam.
Korzystając z tego, że w przypisie mogę… Wspomniany wcześniej władca marionetek: Master of puppets, I'm pulling your strings / Twisting your mind and smashing your dreams / Blinded by me, you can't see a thing / Just call my name, 'cause I'll hear you scream / Master / Master

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz